تبیین مفهوم کارآفرینی حل مسئله به عنوان دلالت راهبردی عقلانیت اسلامی برای تدبیر مسائل عمومی در نظام حکمرانی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دکترای تخصصی، استادیار، عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی تهران، ایران

2 دانشجوی دکتری.

10.30471/rsm.2026.11963.1579

چکیده

چکیده گسترده
مقدمه و اهداف: بوروکراسی به معنای عام خود، فنّاوری‎ نرم و قدمت‎داری است که نظام‎های حاکمیتی به منظور اداره امور عمومی جوامع تحت اقتدار خود استفاده کرده‎اند. ماکس وبر با ارتقای نظری بوروکراسی و تبدیل این فنّاوری به یک نوع عقلانیت، آن را مناسب‎ترین نوع عقلانیت (در برابر انواع دیگر) برای اداره یک جامعه مدرن معرفی و تئوریزه‎ کرد. وی ضمن آنکه اصول و شروطی را برای استقرار مطلوب این فنّاوری در نظام اداره امور عمومی مطرح کرد، به محدودیت‎های ذاتی آن نیز اذعان نمود. مسئله آن است که بوروکراسی به دلیل رویکردی ثابت‎انگار، سطحی و جزءنگرانه‎ای که‎ به انسان و محیط دارد، شاید بتواند «اداره امور عمومی» را نوعی نظم بخشد تا اداره جامعه دچار اختلال نگردد، اما به دلیل ویژگی‎های ذاتی که در عقلانیت خود دارد، توان و تمایل «تدبیر مسائل جامعه» را ندارد که دارای ماهیتی پیچیده، پویا و متنوع هستند. این مسئله با ضمیمه سوءکارکردهایی که بوروکراسی به دلیل استقرار ناقص در جوامع در حال توسعه پیدا می‎‎کند شدتی دوچندان نیز می‎یابد. 
نگارندگان در پژوهشی مستقل، نخست چالش‎های نظام بوروکراسی و عقلانیت بوروکراتیک را براساس چارچوب عقلانیت اسلامی مطرح کرده، و درنتیجه دو راهبرد (میان‎مدت و بلندمدت) را برای برون‎رفت از این چالش‎ها و حرکت به سمت نظام مبتنی بر عقلانیت اسلامی ارائه کردند. سپس راهکار بلندمدت را که تغییر ماهوی نظام حکمرانی مبتنی بر شایسته‎سالاری است در مقاله مستقل دیگری تبیین نمودند، اما راهکار میان‎مدت که با فرض وضع موجود نظام اداره عمومی و ناظر بر بوروکراسی فعلی در ایران پیشنهاد شده است در این مقاله تبیین می‎شود.
تاکنون صاحب‎نظرانی که دغدغه ناکارآمدی بوروکراسی در تدبیر مسائل جامعه را داشته‎اند، مفاهیم و الگوهایی را از ادبیات کارآفرینی برگرفته‎اند؛ همچون کارآفرینی اجتماعی، کارآفرینی سیاسی، کارآفرینی خط‎مشی و ... . این مفاهیم تاحدودی توانسته‎اند به تدبیر کارآمدتر و مؤثرتر مسائل جامعه کمک کنند، ولی اولاً در بخش‎های خاصی از جامعه کاربست یافته‎‎اند (مثلاً اصل مفهوم کارآفرینی در بخش ‎خصوصی، مفهوم کارآفرینی اجتماعی در بخش مردمی و کارآفرینی سیاسی و کارآفرینی خط‎مشی در بخش حاکمیتی) و ثانیاً آن‎ مفاهیم نیز همچون بوروکراسی مسبوق به ارزش‎هایی هستند که با فرهنگ اسلامی ـ بومی جامعه ایران تطابق ندارند. نوآوری این مقاله، امتداد و دلالت‎یابی چارچوب عقلانیت اسلامی در تدبیر مسائل عمومی در نظام حکمرانی جمهوری اسلامی ایران در قالب مفهوم «کارآفرینی حل مسئله» است.
این پژوهش نوعی نظریه‎پردازی است و در آن تلاش می‎شود تا از دیدگاه عقلانیت اسلامی به عرصه اشتراکی دو مفهوم کارآفرینی و حکمرانی نگریسته و مدلی برای حل مسائل عمومی پیشنهاد شود. راهبرد این پژوهش دلالت‎پژوهی است که در آن، چارچوب عقلانیت اسلامی به عنوان دانش مبدأ و کارآفرینی و چرخه‎ حل مسائل عمومی در عرصه حکمرانی به عنوان مقصد و محل کاربست دلالت‎پژوهی در نظر گرفته شده‎اند. در این مسیر ضمن آنکه پیش‎فرض‎های مفاهیم کارآفرینی مرسوم براساس چارچوب عقلانیت اسلامی نقد شده، مفهوم «کارآفرینی حل مسئله» صورت‎بندی شده است؛ سپس ابعاد مختلف آن براساس چارچوب عقلانیت اسلامی بیان شده و درنهایت کاربست آن مفهوم در چرخه حل مسئله در نظام حکمرانی توضیح داده شده است.
مفهوم کارآفرینی حل مسئله به معنای تلاشی عاقلانه (فردی، گروهی یا سازمانی) برای ایجاد یا کشف فرصت و زمینه به منظور ترکیب اثربخش نقش‎آفرینان حکمرانی جهت حل مسائل عمومی تعریف می‎شود. براساس چارچوب عقلانیت اسلامی، تحقق کارآفرینی حل مسئله هم نیازمند زمینه‎های مساعد بوده، و هم متناسب با سه ساحت وجودی انسان (اندیشه‎ها، انگیزه‎ها و رفتارها) است. بر این اساس وجود بهره‎های هوشی، محیط تربیتی مناسب، سنین جوانی و قدرت آگاهی و اراده، زمینه‎های شکل‎گیری کارآفرینی حل مسئله هستند. در ساحت اندیشه تشخیص فرصت‎ها عنصر محوری و تحقق معارف توحیدی در جامعه، غایت کارآفرینی حل مسئله است؛ در ساحت صفات و امیال، اعتدال انگیزه‎ها عنصر محوری و تحقق مکارم اخلاقی در جامعه غایت کارآفرینی حل مسئله است؛ در ساحت افعال نیز کارآیی، صحت، دقت و بهنگامی عمل و به صورت کلی، عدالت به عنوان عنصر محوری و گسترش احسان و ایثار، غایت کارآفرینی حل مسئله در جامعه است.
این مقاله نشان می‎دهد کارآفرینی حل مسئله از یک‎سو ترکیبی از انواع کارآفرینی‎های مطرح شده (مبتنی بر عقلانیت اسلامی) در ساحت‎های مختلف حکمرانی (بخش خصوصی، نهادهای مردمی، حاکمیت) و قابل کاربست در مقاطع مختلف چرخه حل مسئله در نظام حکمرانی (از عارضه‎یابی و صورت‎بندی مسئله گرفته تا اجرا و ارزیابی حل مسئله) است که بالاقتضاء در هر ساحت از حکمرانی و هر مقطع از مقاطع چرخه حل مسئله براساس الگوریتم پیشنهادی ایفای نقش می‎کند و از سوی دیگر کارآفرینی حل مسئله در سطوح مختلف فردی، گروهی و سازمانی قابل انجام است و از این‎رو هریک از نقش‎آفرینان و کنشگران نظام حکمرانی می‎توانند به شرط فراهم آوردن لوازم و شرایط و همچنین داشتن یا به دست آوردن مهارت‎های مربوطه، یک کارآفرین حل مسئله باشند؛ به عبارت دیگر این پژوهش بیان می‎کند که عاقل (فرد، گروه یا سازمان) از دیدگاه اسلامی چگونه بدون آنکه مشروعیت نهادی یا منابع کافی برای حل مسائل عمومی داشته باشد به مصاف مسائل عمومی می‎رود.
درنهایت یادآور می‎شود توفیق در کارآفرینی حل مسئله، امری صفر و یکی نیست، بلکه سلسله‎مراتبی است و از این‎رو مراتب مختلفی در موفقیت کارآفرین حل مسئله متصور است؛ در حد اعلای توفیق می‎توان حل مسئله در جامعه را غایت مطلوب کارآفرینی حل مسئله در جامعه دانست، ولی این غایت تنها ملاک توفیق کارآفرینی حل مسئله نیست، بلکه در یک سطح پایین‎تر، شکل‎گیری و انتظام چرخه حکمرانی به معنای قرار گرفتن نقش‎آفرینان مؤثر بر حل مسئله در موضع نقش‎آفرینی خود، مرتبه‎ای از توفیق کارآفرینی حل مسئله به شمار می‎رود؛ در مرتبه‎ای پایین‎تر، حتی اگر تنها برخی از نقش‎آفرینان نیز در موضع نقش‎آفرینی خود قرار گیرند و آنچه را بایسته باشد، انجام دهند؛ توفیق کارآفرینی حل مسئله قلمداد خواهد شد. وگرنه با فرض اینکه همه یا برخی از نقش‎آفرینان مرتبط با حل مسئله، اشراف و آگاهی از بایستگی و نابایستگی‎های مربوط به ایفای نقش خود در راستای حل مسئله را پیدا کنند و در این زمینه نیز اقناع شوند، حداقلی از توفیق کارآفرینی حل مسئله به شمار خواهد رفت..

کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله [English]

Explaining the Concept of Problem-Solving Entrepreneurship as a Strategic Implication of Islamic Rationality for the Prudent Governance of Public Problems in the Governance System

نویسندگان [English]

  • ehsan rahimi 1
  • saeed moayedsaffari 2
1 PhD, Assistant Professor, Faculty Member, Research Institute of Islamic Sciences and Culture, Tehran, Iran
2 PhD Student.
چکیده [English]

Extended Abstract
 
Introduction and Objectives: Bureaucracy, in its broad sense, is a longstanding form of soft technology through which systems of governance have administered the public affairs of the societies under their authority. By developing the theory of bureaucracy and recasting it as a form of rationality, Max Weber identified and theorized bureaucratic rationality as the most suitable form of rationality—relative to other forms—for governing a modern society. While articulating the principles and conditions required for the effective institutionalization of this technology within public administration, Weber also acknowledged its inherent limitations. The central issue is that, because of its static, superficial, and reductionist view of human beings and their environment, bureaucracy may impose a degree of order on the administration of public affairs and thereby prevent disruptions in governmental operations. Nevertheless, owing to the intrinsic features of its rationality, it lacks both the capacity and the disposition to prudently address societal problems, which are complex, dynamic, and diverse in nature. This deficiency is further intensified by the dysfunctions that bureaucracy develops as a result of its incomplete institutionalization in developing societies.
In an independent study, the authors first examined the challenges associated with the bureaucratic system and bureaucratic rationality through the framework of Islamic rationality. In the concluding section of that study, they proposed two strategies—one medium-term and the other long-term—for overcoming these challenges and moving toward a system founded on Islamic rationality. They subsequently elaborated on the long-term strategy, namely, the fundamental transformation of the governance system on the basis of meritocracy, in a separate article. The present article, however, explicates the medium-term strategy, which has been proposed with due regard to the existing conditions of public administration and the current bureaucratic system in Iran.
To date, scholars concerned with the inefficiency of bureaucracy in addressing societal problems have drawn on concepts and models from the entrepreneurship literature, including social entrepreneurship, political entrepreneurship, policy entrepreneurship, and related approaches. These concepts have, to some extent, contributed to more efficient and effective responses to societal problems. Nevertheless, they suffer from two limitations. First, they have been applied only within particular sectors of society: entrepreneurship primarily in the private sector, social entrepreneurship in the civic sector, and political and policy entrepreneurship in the governmental sector. Second, like bureaucracy itself, these concepts are rooted in value systems that do not fully correspond to Iran’s indigenous Islamic culture. The novelty of this article lies in extending the framework of Islamic rationality and deriving its implications for addressing public problems within the governance system of the Islamic Republic of Iran through the concept of problem-solving entrepreneurship.
This study is a theory-building endeavor. It examines the intersection of entrepreneurship and governance from the perspective of Islamic rationality and proposes a model for addressing public problems. The study adopts an implicative inquiry strategy, in which Islamic rationality serves as the source body of knowledge, whereas entrepreneurship and the public problem-solving cycle in the domain of governance constitute the destination and field of application. Along this path, the assumptions underpinning conventional conceptions of entrepreneurship are critically examined in light of the framework of Islamic rationality. The concept of problem-solving entrepreneurship is then formulated; its various dimensions are articulated on the basis of Islamic rationality; and its application to the problem-solving cycle within the governance system is subsequently explained.
Problem-solving entrepreneurship is defined as a rational endeavor—undertaken by an individual, a group, or an organization—to create or discover opportunities and enabling conditions for effectively coordinating governance actors in order to address public problems. According to the framework of Islamic rationality, the realization of problem-solving entrepreneurship requires both conducive conditions and alignment with the three existential dimensions of the human being: thought, motivations, and actions. Accordingly, intellectual endowments, an appropriate formative environment, youthfulness, and the capacities for awareness and volition constitute the conditions for the emergence of problem-solving entrepreneurship. At the level of thought, opportunity recognition constitutes the central element, while the realization of monotheistic knowledge (maʿārif al-tawḥīd) in society represents the ultimate end of problem-solving entrepreneurship. At the level of dispositions and desires, moderation in motivations is the central element, and the realization of noble moral virtues in society constitutes its ultimate end. At the level of action, efficiency, correctness, precision, and timeliness—and, more broadly, justice—constitute the central elements, whereas the expansion of benevolence (iḥsān) and self-sacrifice in society represents the ultimate end of problem-solving entrepreneurship.
This article demonstrates, on the one hand, that problem-solving entrepreneurship constitutes a synthesis of the various forms of entrepreneurship advanced in the literature, reconstructed on the basis of Islamic rationality. It is applicable across different domains of governance—including the private sector, civic institutions, and the state—and at different stages of the problem-solving cycle, from problem diagnosis and formulation to the implementation and evaluation of solutions. Depending on the circumstances, it performs its function in each domain of governance and at every stage of the problem-solving cycle in accordance with the proposed algorithm. On the other hand, problem-solving entrepreneurship can be pursued at the individual, group, and organizational levels. Accordingly, each actor and stakeholder in the governance system can become a problem-solving entrepreneur, provided that the necessary requirements and conditions are secured and that the relevant competencies are possessed or acquired. Put differently, this study explains how a rational agent—whether an individual, a group, or an organization—can engage with public problems from an Islamic perspective even in the absence of formal institutional authority or sufficient resources to resolve them.
Finally, success in problem-solving entrepreneurship is not binary; rather, it is hierarchical and may be realized at different levels. At the highest level, the resolution of a societal problem may be regarded as the ideal end of problem-solving entrepreneurship. However, this outcome is not the sole criterion of success. At a lower level, the formation and orderly functioning of the governance cycle—namely, the placement of actors who influence problem resolution in their proper roles—constitutes a degree of success in problem-solving entrepreneurship. At a still lower level, success may be recognized when only some actors assume their appropriate roles and perform the duties required of them. Even where this does not occur, a minimum degree of success may be attained if all or some actors involved in problem resolution acquire a clear understanding of the requirements and constraints associated with their respective roles and are persuaded of their necessity.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Entrepreneurship
  • Governance
  • Bureaucracy
  • Islamic Rationality
  • Public Issue

مراجع

منابع
آهنگرپور، عـادل؛ حسینی‎فرد، مجتبی (1387)، «کـارآفرینی اجتمـاعی»، کـارآفرینی در عرصـه تئوری و عمل، س1، ش2، ص59ـ78. https://ensani.ir/file/download/article/20120329142651-5025-2.pdf
ابطحی، حسین؛ شریف‎زاده، فتاح؛ ابراهیم‎پور، حبیب (1389)، «بررسی مفاهیم، نظریه‎ها و مدل‎های کارآفرینی اجتماعی و ارائه مدل مفهومی»، مدیریت فرهنگ سازمانی، س8، ش21، ص78ـ112. https://jomc.ut.ac.ir/article_24012.html
افخمی مصطفوی، مریم سادات؛ ایمانیان اردبیلی، مسعود؛ امیرپور، مهناز (1401)، «بررسی رابطه انواع سرمایه با تأکید بر سرمایه اجتماعی و روحیه کارآفرینی»، اقتصاد و توسعه منطقه‎ای، س29، ش1، ص215ـ246. doi.org/10.22067/erd.2023.78464.1144
الوانی، مهدی؛ کهن هوش‎نژاد، رضا؛ صفری، سعید؛ خدامرادی، سعید (1392)، «شناسایی و اولویت‎بندی عوامل سازمانی مؤثر بر اجرایی کردن ابعاد کارآفرینی سازمانی با تبیین نقش نهادینه‎سازی کارآفرینی»، مطالعات مدیریت (بهبود و تحول)، س23، ش70، ص1ـ24.  https://jmsd.atu.ac.ir/article_478.html
الوانی، مهدی؛ محمدی الیاسی، قنبر؛ خنیفر، حسین؛ جندقی، غلامرضا؛ وکیلی، یوسف (1390)، «کارآفرینی در بخش عمومی: رویکرد هم‎افزایی»، پژوهش‎های مدیریت عمومی، س4، ش12، ص5ـ28. doi.org/10.22111/jmr.2011.637
الوانی، مهدی؛ عبدالله‎پور، مونا (1387)، «نقش سرمایه اجتماعی در کارآفرینی سازمانی»، پیام مدیریت، ش27، ص5ـ26.  https://sid.ir/paper/115615/fa
پاشازاده، یوسف؛ جعفری، میثم؛ ویشلقی، مهدیه (1401)، «مدل‎سازی ساختاری تفسیری راهبردهای کارآفرینی سیاسی»، راهبرد، س31، ش4، ص563ـ584. doi.org/ 10.22034/rahbord.2023.368256.1499
حسین‎پور، داود؛ آهوپای، مریم (1392)، «تأثیر سبک رهبری خدمتگزار و سرمایه فکری بر کارآفرینی سازمانی»، مطالعات مدیریت (بهبود و تحول)، س23، ش70، ص135ـ149. https://jmsd.atu.ac.ir/article_519.html
حسین‎پور، داود؛ زارعی‎وش، فاطمه (1389)، «الگوی کارآفرینی سازمانی» (مطالعه موردی: اداره کل تعاون استان تهران)، تعاون و کشاورزی، س21، ش4، ص171ـ198. https://ajcoop.mcls.gov.ir/article_8935.html
حق‎شناس، اصغر؛ جمشیدیان، مهدی؛ شائمی، علی؛ شاهین، آرش؛ یزدان‎شناس، مهدی (1386)، «الگوی کارآفرینی سازمانی در بخش دولتی»، علوم مدیریت ایران، س2، ش8، ص31ـ83. https://journal.iams.ir/article_20.html
دانایی‎فرد، حسن (1395)، «روش‎شناسی مطالعات دلالت‎پژوهی در علوم اجتماعی و انسانی: بنیان‎ها، تعاریف، اهمیت، رویکردها و مراحل اجرا»، روش‎شناسی علوم انسانی، س22، ش86، ص39ـ71. https://method.rihu.ac.ir/article_1148.html
ذوالفقاری، اکبر؛ عشایری، طاها (1402)، «رابطه مؤلفه‎ها و ابعاد سرمایه اجتماعی با فرهنگ کارآفرینی سازمانی: فراتحلیل پژوهش‎های بازه زمانی 1390 تا 1400»، مدیریت فرهنگ سازمانی، س22، ش1، ص49ـ68.
رحیمی، احسان؛ مؤید صفاری، سعید (1402)، «نقد و بررسی مبانی و اصول بوروکراسی با تأکید بر چارچوب عقلانیت اسلامی و دلالت‎های آن در نظام حکمرانی»، مطالعات دین، معنویت و مدیریت، س10، ش19، ص111ـ142. https://rsm.rihu.ac.ir/article2177.html
رحیمی، احسان؛ زارعی متین، حسن؛ توکلی، عبدالله (1400)، «تبیین چارچوب عقلانیت براساس آموزه‎های اسلامی و سهم‎یاری‎های آن برای مدیریت دولتی»، مدیریت اسلامی، س29، ش4، ص5ـ48.  https://journals.ihu.ac.ir/article207123.html
رحیمی، احسان (1403)، درآمدی بر عقلانیت اسلامی و دلالت‎های آن در مدیریت دولتی با تأکید بر آیات و روایات، قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه.
رنجبر، رحمان؛ نادرپور، بابک؛ حسینی‎نیا، غلامحسین؛ هوشمندیار، نادر (1398)، «ترسیم الگوی مفهومی دولت کارآفرین در ایران با رویکرد فراتحلیل کیفی»، مدیریت سازمان‎های دولتی، س8، ش50، ص1ـ33.  doi.org/10.30473/ipom.2019.48893.3817
ساعدی، عبداله؛ موسوی، نجم‎الدین؛ آهنگ، فرحناز (1399)، «کارآفرینی سیاسی: واکاوی پیامدهای آن در عرصه سیاست‎گذاری»، مدیریت دولتی، س12، ش4، ص674ـ694.  doi.org/ 10.22059/jipa.2021.315461.2866
سوخته‎سرایی، قاسم؛ ثنائی پور،‎هادی؛ گرجی، محمدباقر؛ رستگار، عبدالغنی (1400)، «طراحی چارچوب مفهومی کارآفرینی جهادی»، مدیریت اسلامی، س29، ش3، ص39ـ67.  doi.org/ 20.1001.1.22516980.1400.29.3.2.8
سیفی، حسن؛ مرادی صالح، علیرضا (1393)، «نقش رهبری تحول‎آفرین در کارآفرینی سازمانی»، مطالعات منابع انسانی، س5، ش15، ص17ـ36.  www.jhrs.ir/article_65753.html
صفار، محمد؛ چرخکار، محمدصادق (1398)، «نقش کارآفرینی استراتژیک در شناسایی و کشف فرصت‎های کارآفرینی»، رویکردهای پژوهشی نوین در مدیریت و حسابداری، س4، ش12، ص100ـ112.  majournal.ir/index.php/ma/article/view/372
صفری، سعید؛ آهوپای، مریم؛ شمس، فاطمه (1393)، «بررسی نقش سرمایه فکری و ابعاد آن در توسعه کارآفرینی سازمانی»، برنامه‎ریزی رفاه و توسعه اجتماعی، س5، ش19، ص41ـ66.https://doi.org/10.22054/qjsd.2015.685
طباطبایی، امیر؛ پرخیده، حسنی؛ مرتضوی، حامد؛ طباطبایی‎چهر، محبوبه (1392)، «راهبردهایی برای ارتقاء دقت علمی در تحقیقات کیفی»، علوم پزشکی خراسان، س5، ش3، ص663ـ670.   http://journal.nkums.ac.ir/article-۱-۴۰۳-fa.html
عالی، محمدباقر؛ غضنفری، مهدی؛ پورصادق، ناصر؛ پورعزت، علی‎اصغر (1403)، «تعریف حکمرانی» (فراترکیب چیستی حکمرانی)، حکمرانی متعالی، س5، ش18، ص63ـ89.  https://ensani.ir/file/download/article/1740283840-67ba9fc0d6b6a-10353-18-3.pdf
عباسی، طیبه؛ دانایی‎فرد، حسن؛ آذر، عادل؛ الوانی، مهدی (1389)، «تبیین تغییر خط‎مشی با استفاده از نظریه جریانات چندگانه کینگدون: مطالعه موردی تغییر قانون، اهداف، وظایف و تشکیلات وزارت علوم، تحقیقات و فنّاوری»، سیاست علم و فنّاوری، س3، ش1، ص82ـ98.  https://jstp.nrisp.ac.ir/article_13664.html
عزیزی، خدیجه؛ حسین‎پور، مهدی؛ رضایی، بیژن (1401)، «ارائه چارچوبی جهت طبقه‎بندی انگیزه‎های کارآفرینی براساس جهت و منبع انگیزه»، چشم‎انداز مدیریت دولتی، س13، ش1، ص117ـ136.  https://doi.org/ 10.52547/jpap.2021.222646.1080
عمرانی، زهرا؛ حقیقی، مهدی؛ مظلومی، نادر (1389)، اولویت‎بندی عوامل مؤثر بر کارآفرینی اجتماعی در ایران از دیدگاه فعالان اجتماعی، پایان‎نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه علامه طباطبایی، دانشکده حسابداری و مدیریت.
فاضلی‎پور، منا؛ ملتفت، حسین؛ نواح، عبدالرضا؛ سعدآبادی، علی‎اصغر (1402)، «فراترکیب مدل‎های توسعه کارآفرینی اجتماعی»،  پژوهش‎های جامعه‎شناسی معاصر، س12، ش23، ص403ـ433.  https://doi.org/ 10.22084/csr.2024.26094.2091
فروتنی، زهرا (1398)، «سنجش تأثیر سرمایه معنوی بر تمایل کارآفرینی»، فرهنگ در دانشگاه اسلامی، س9، ش30، ص61ـ80. https://ciu.nahad.ir/article_624.html
فرهادی، کاوه؛ میرزایی، محمدرضا (1396)، «کارآفرینی فتوتی؛ جستاری پدیدارشناسانه در کارآفرینی بومی»، برنامه‎ریزی رفاه و توسعه اجتماعی، س8، ش31، ص117ـ166.  https://doi.org/10.22054/qjsd.2017.8251
فلاح، محمدرضا؛ قره‎خانی، شیرین (1403)، «تدوین راهبرد برای توسعه کارآفرینی اجتماعی»، مطالعات وقف، س2، ش2، ص27ـ50.  doi: 10.22108/ecs.2024.140216.1083
قریشی‎نیا، رضا (1399)، «تحلیل کارآفرینی استراتژیک»، رهیافت‎های نوین در مطالعات اسلامی، س2، ش4، ص239ـ252.  https://ensani.ir/file/download/article/1621231158-10261-4-11.pdf
گوران، میلاد؛ بهاروند، فتانه (1400)، «مدل‎سازی معادلات ساختاری تأثیر هوش بر نیمرخ کارآفرینی با تأکید بر نظریه هوش‎های چندگانه گاردنر (مورد مطالعه: دانشجویان دانشکده هنر دانشگاه سیستان و بلوچستان)، پژوهش‎های مدیریت عمومی، س14، ش52، ص227ـ252. doi.org/10.22111/jmr.2019.30181.4604
محمدپور، احمد (1388)، «ارزیابی کیفیت در تحقیق کیفی: اصول و راهبردهای اعتباریابی و تعمیم‎پذیری»، علوم اجتماعی، س17، ش48، ص75ـ106.  doi.org/10.22054/qjss.2010.874
محمدپور، احمد (1397)، روش در روش: درباره ساخت معرفت در علوم انسانی، قم: لوگوس.
محمدی الیاسی، قنبر؛ رکنی، ندا؛ طیبی، کمیل (1390)، «نقش شبکه‎های اجتماعی در تشخیص فرصت‎های کارآفرینی»، توسعه کارآفرینی، س4، ش1، ص7ـ26. jed.ut.ac.ir/article_22785.html
مرجانی، تیمور؛ صدری، صدرالدین (1393)، «توسعه کارآفرینی اجتماعی؛ آسیب‎ها، عوامل مؤثر و راهکارها»، مدیریت فرهنگ سازمانی، س12، ش2، ص277-297. doi.org/ 10.22059/jomc.2014.51184
معیدفر، سعید؛ پروین، ستار (1388)، «فراتحلیل مطالعات انجام‎شده در حوزه مسائل اجتماعی ایران»، جامعه‎شناسی کاربردی، س20، ش4، ص135ـ150. SID. https://sid.ir/paper/154837/fa
مقیمی، محمد (1383)، کارآفرینی در نهادهای جامعه مدنی، تهران: دانشگاه تهران.
میرزائی، مجتبی؛ آوریده، سولماز؛ شه پوری، هما (1402)، «نقش راهبردی سرمایه فرهنگی بر تقویت کارآفرینی»، جامعه‎شناسی اقتصادی و توسعه، س12، ش1، ص155ـ176.  doi.org/  10.22034/jeds.2023.51228.1647
نورپور، علی؛ ساکتی، پرویز؛ طاهرپور کلانتری، حبیب‎الله (1401)، «ارائه مدل کارآفرینی اجتماعی سازمانی» (مطالعه موردی: سازمان‎های غیرانتفاعی ایران)، راهبرد اجتماعی فرهنگی، س12، ش3، ص995ـ1024. doi.org/10.22034/scs.2023.341540.1301
References
Aali, M.B., Ghazanfari, M., Poursadegh, N. & Pourezzat, A.A. (2024). Defining Governance (A Meta-Synthesis of the Nature of Governance). Transcendent Governance, 5(18), 63–89. [In Persian] https://ensani.ir/file/download/article/1740283840-67ba9fc0d6b6a-10353-18-3.pdf
Abasi, T., Danaeefard, H., Azar, A. & Alvani, M. (2010). Explaining Policy Change Using Kingdon’s Multiple Streams Theory: A Case Study of the Change in the Law on the Objectives, Duties, and Organizational Structure of the Ministry of Science, Research and Technology. Science and Technology Policy, 3(1), 82–98. [In Persian] https://jstp.nrisp.ac.ir/article_13664.html
Abtahi, H., Sharifzadeh, F. & Ebrahimpour, H. (2010). Examining the Concepts, Theories, and Models of Social Entrepreneurship and Presenting a Conceptual Model. Organizational Culture Management, 8(21), 78–112. [In Persian] https://jomc.ut.ac.ir/article_24012.html
Afkhami Mostafavi, M.S., Imanian Ardabili, M. & Amirpour, M. (2022). The Relationship Between Types of Capital with Emphasis on Social Capital and Entrepreneurial Spirit. Economics and Regional Development, 29(1), 215–246. [In Persian] doi.org/10.22067/erd.2023.78464.1144
Ahangarpour, A. & Hosseini Fard, M. (2008). Social Entrepreneurship. Entrepreneurship in Theory and Practice, 1(2), 59–78. [In Persian] https://ensani.ir/file/download/article/20120329142651-5025-2.pdf
Alvani, M. & Abdollahpour, M. (2008). The Role of Social Capital in Corporate Entrepreneurship. Management Message, 27, 5–26. [In Persian] https://sid.ir/paper/115615/fa
Alvani, M., Kohan-Houshnejad, R., Safari, S. & Khodamoradi, S. (2013). Identification and Prioritization of Organizational Factors Affecting the Implementation of Corporate Entrepreneurship Dimensions: Explaining the Role of Entrepreneurship Institutionalization. Management Studies (Improvement and Transformation), 23(70), 1–24. [In Persian] https://jmsd.atu.ac.ir/article_478.html
Alvani, M., Mohammadi Elyasi, G., Khanifar, H., Jandaghi, G. & Vakili, Y. (2011). Entrepreneurship in the Public Sector: A Synergistic Approach. Public Management Research, 4(12), 5–28. [In Persian] doi.org/10.22111/jmr.2011.637
Andersson, M., Braunerhjelm, P. & Thulin, P. (2012). Creative Destruction and Productivity: Entrepreneurship by Type, Sector and Sequence. Journal of Entrepreneurship and Public Policy.
Ardichvili, A., Cardozo, R. & Ray, S. (2003). A Theory of Entrepreneurial Opportunity Identification and Development. Journal of Business Venturing, 18(1), 105–124. doi.org/10.1016/S0883-9026(01)00068-4
Austin, J., Stevenson, H. & Wei-Skillern, J. (2006). Social and Commercial Entrepreneurship: Same, Different, or Both? Entrepreneurship Theory and Practice, 30(1), 1–22. doi.org/10.1111/j.1540-6520.2006.00107.x
Avey, J.B., Luthans, F. & Youssef, C.M. (2010). The Additive Value of Positive Psychological Capital in Predicting Work Attitudes and Behaviors. Journal of Management, 36(2), 430–452. doi.org/10.1177/0149206308329961
Azizi, K., Hosseinpour, M. & Rezaei, B. (2022). Providing a Framework for Classifying Entrepreneurial Motivations Based on Direction and Source of Motivation. Public Management Perspective, 13(1), 117–136. [In Persian] https://doi.org/10.52547/jpap.2021.222646.1080
Bacq, S. & Janssen, F. (2011). The Multiple Faces of Social Entrepreneurship: A Review of Definitional Issues Based on Geographical and Thematic Criteria. Entrepreneurship & Regional Development, 23(5–6), 373–403. doi.org/10.1080/08985626.2011.577242
Bevir, M. (Ed.) (2007). Encyclopedia of Governance. Sage Publications.
Bhardwaj, B.R., Sushil & Momaya, K. (2007). Corporate Entrepreneurship: Application of Moderator Method. Singapore Management Review, 29(1), 47–58.
Bontis, N. (1998). Intellectual Capital: An Exploratory Study That Develops Measures and Models. Managing Decision, 36(2), 63–76. doi.org/10.1108/00251749810204142
Brouwer, S., Huitema, D. & Biermann, F. (2009). Towards Adaptive Management: The Strategies of Policy Entrepreneurs to Direct Policy Change. Proceedings of the 2009 Amsterdam Conference on the Human Dimensions of Global Environmental Change, 6.
Burgelman, R.A. (1983). A Process Model of Internal Corporate Venturing in the Diversified Major Firm. Administrative Science Quarterly, 28, 223–244. doi.org/10.2307/2392619
Caballero, R.J. (2010). Creative Destruction. In Economic Growth (pp. 24–29), Springer.
Cairney, P. (2018). Three Habits of Successful Policy Entrepreneurs. Policy & Politics, 46(2), 199–215. https://doi.org/10.1332/030557318X15230059757111
Chou, Y.K. (2006). Three Simple Models of Social Capital and Economic Growth. The Journal of Socio-Economics, 35(5), 889–912. doi.org/10.1016/j.socec.2005.11.050
Christopoulos, D. & Ingold, K. (2011). Distinguishing Between Political Brokerage and Political Entrepreneurship. Procedia - Social and Behavioral Sciences, 10, 36–42. https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2011.01.008
Collins, J. (2001). Good to Great: Why Some Companies Make the Leap… and Others Don’t. HarperBusiness.
Cornwall, J.R. & Perlman, B. (1990). Organizational Entrepreneurship. Irwin.
Danaee Fard, H. (2016). Methodology of Implication Studies in Social Sciences and Humanities: Foundations, Definitions, Importance, Approaches, and Implementation Steps. Methodology of Humanities, 22(86), 39–71. [In Persian] https://method.rihu.ac.ir/article_1148.html
Edwards, C., Jones, G., Lawton, A. & Llewellyn, N. (2002). Public Entrepreneurship: Rhetoric, Reality, and Context. International Journal of Public Administration, 25(12), 1539–1554. https://doi.org/10.1081/PAD-120014257
Erden, A. & Erden, H. (2020). The Relationship Between Individual Innovation and Social Entrepreneurship Characteristics of Teacher Candidates. International Journal of Curriculum and Instruction, 12(1), 185–206.
Fallah, M.R. & Ghareshani, S. (2024). Developing a Strategy for Social Entrepreneurship Development. Endowment Studies, 2(2), 27–50. [In Persian] doi: 10.22108/ecs.2024.140216.1083
Farhadi, K. & Mirzaei, M.R. (2017). Fotouhi Entrepreneurship; A Phenomenological Study of Indigenous Entrepreneurship. Social Welfare and Development Planning, 8(31), 117–166. [In Persian] https://doi.org/10.22054/qjsd.2017.8251
Fazeli Pour, M., Meltafat, H., Navah, A. & Saadabadi, A.A. (2023). Meta-Synthesis of Social Entrepreneurship Development Models. Contemporary Sociological Research, 12(23), 403–433. [In Persian] https://doi.org/10.22084/csr.2024.26094.2091
Floyd, S.W. & Wooldridge, B. (1999). Knowledge Creation and Social Networks in Corporate Entrepreneurship: The Renewal of Organizational Capability. Entrepreneurship Theory and Practice, 23(3), 123–143. https://doi.org/10.1177/104225879902300308
Foroutani, Z. (2019). Measuring the Impact of Spiritual Capital on Entrepreneurial Intention. Culture in Islamic University, 9(30), 61–80. [In Persian] https://ciu.nahad.ir/article_624.html
Fountain, J.E. (1998). Social Capital: Its Relationship to Innovation in Science and Technology. Science and Public Policy, 25(2), 103–115. https://doi.org/10.1093/spp/25.2.103
Gardner, H. (2004). Frames of Mind: The Theory of Multiple Intelligences (10th ed.). Basic Books.
Goran, M. & Baharvand, F. (2021). Structural Equation Modeling of the Effect of Intelligence on Entrepreneurial Profile with an Emphasis on Gardner’s Theory of Multiple Intelligences (Case Study: Students of the Faculty of Art, University of Sistan and Baluchestan). Public Management Research, 14(52), 227–252. [In Persian] doi.org/10.22111/jmr.2019.30181.4604
Granovetter, M. (1983). The Strength of Weak Ties: A Network Theory Revisited. Sociological Theory, 1, 201–233. https://doi.org/10.2307/202051
Hagh Shenas, A., Jamshidian, M., Shaemi, A., Shahin, A. & Yazdan Shenas, M. (2007). Corporate Entrepreneurship Model in the Public Sector. Iranian Management Sciences, 2(8), 31–83. [In Persian] https://journal.iams.ir/article_20.html
Haugh, H.M. & Talwar, A. (2014). Linking Social Entrepreneurship and Social Change: The Mediating Role of Empowerment. Springer.
Hitt, M.A., Ireland, R.D., Sirmon, D.G. & Trahms, C.A. (2011). Strategic Entrepreneurship: Creating Value for Individuals, Organizations, and Society. Academy of Management Perspectives, 25(2), 57–75. https://doi.org/10.5465/amp.25.2.57
Hosseinpour, D. & Ahoupay, M. (2013). The Impact of Servant Leadership Style and Intellectual Capital on Corporate Entrepreneurship. Management Studies (Improvement and Transformation), 23(70), 135–149. [In Persian] https://jmsd.atu.ac.ir/article_519.html
Hosseinpour, D. & Zarei Vash, F. (2010). Corporate Entrepreneurship Model (Case Study: Tehran Province Cooperatives Office). Cooperation and Agriculture, 21(4), 171–198. [In Persian] https://ajcoop.mcls.gov.ir/article_8935.html
Iversen, J., Jørgensen, R. & Malchow-Møller, N. (2008). Defining and Measuring Entrepreneurship. Foundations and Trends in Entrepreneurship, 4(1), 1–63. https://doi.org/10.1561/0300000020
Jarvis, D.S.L. & He, A.J. (2020). Policy Entrepreneurship and Institutional Change: Who, How, and Why? Public Administration and Development, 40(1), 3–10. https://doi.org/10.1002/pad.1866
Jennings, D.F. & Lumpkin, J.R. (1989). Functioning Modeling Corporate Entrepreneurship: An Empirical Integrative Analysis. Journal of Management, 15(3), 485–502. https://doi.org/10.1177/014920638901500308
Johnson, R.B. & Onwuegbuzie, A.J. (2004). Mixed Methods Research: A Research Paradigm Whose Time Has Come. Educational Researcher, 33(7), 14–26. https://doi.org/10.3102/0013189X033007014
Jones, G.R. & Butler, J.E. (1992). Managing Internal Corporate Entrepreneurship: An Agency Theory Perspective. Journal of Management, 18(4), 733–749. https://doi.org/10.1177/014920639201800408
Jreisat, J. (2004). Governance in a Globalizing World. International Journal of Public Administration, 27(13–14), 1003–1029. https://doi.org/10.1081/PAD-200030248
Karlsson, C. (2015). Political Entrepreneurship, Cluster Policies and Regional Growth. Centre of Excellence for Science and Innovation Studies (CESIS Working Paper). https://ssrn.com/abstract=2621743
Kearney, C., Hisrich, R. & Roche, F. (2009). A Conceptual Model of Public Sector Corporate Entrepreneurship. Journal of Small Business and Enterprise Development, 16(1), 26–46. https://doi.org/10.1108/14626000910932863
Kingdon, J. (1984). Agendas, Alternatives, and Public Policies (3rd ed.). Little, Brown.
Lenrsch, J. (2019). Political Entrepreneurship: How to Build Successful Centrist Political Start-UPS. Springer.
Lynn, L.E., Heinrich, C.J. & Hill, C.J. (2000). Studying Governance and Public Management: Challenges and Prospects. Journal of Public Administration Research and Theory, 10(2), 233–261. https://doi.org/10.1093/oxfordjournals.jpart.a024269
Mair, J. & Martí, I. (2006). Social Entrepreneurship Research: A Source of Explanation, Prediction, and Delight. Journal of World Business, 41(1), 36–44. https://doi.org/10.1016/j.jwb.2005.09.002
Majid, I.A. & Koe, W.-L. (2012). Sustainable Entrepreneurship (SE): A Revised Model Based on Triple Bottom Line (TBL). International Journal of Academic Research in Business and Social Sciences, 2(6), 293–310.
Malik, M. (2017). Foundations of Islamic Governance: A Southeast Asian Perspective. Routledge.
Marjani, T. & Sadri, S. (2014). Social Entrepreneurship Development; Harms, Influential Factors, and Solutions. Organizational Culture Management, 12(2), 277–297. [In Persian] doi.org/10.22059/jomc.2014.51184
Martin, A.W. & Thomas, D.W. (2013). Two-Tiered Political Entrepreneurship and the Congressional Committee System. Public Choice, 154(1–2), 21–37. https://doi.org/10.1007/s11127-011-9806-y
Martin, R.L. & Osberg, S. (2007). Social Entrepreneurship: The Case for Definition. Stanford Social Innovation Review, 5(2), 28–39. https://doi.org/10.48558/tsav-fg11
Miller, D. (1983). The Correlates of Entrepreneurship in Three Types of Firms. Management Science, 29(7), 770–791. https://doi.org/10.1287/mnsc.29.7.770
Mintrom, M. (2019). So You Want to Be a Policy Entrepreneur? Policy Design and Practice, 2(4), 307–323. https://doi.org/10.1080/25741292.2019.1675989
Mirzaei, M., Avardeh, S. & Shahpoori, H. (2023). The Strategic Role of Cultural Capital in Enhancing Entrepreneurship. Economic Sociology and Development, 12(1), 155–176. [In Persian] doi.org/10.22034/jeds.2023.51228.1647
Moeidfar, S. & Parvin, S. (2009). Meta-Analysis of Studies in the Field of Iran’s Social Issues. Applied Sociology, 20(4), 135–150. [In Persian] SID. https://sid.ir/paper/154837/fa
Moghimi, M. (2004). Entrepreneurship in Civil Society Institutions. Tehran: University of Tehran. [In Persian]
Mohammadi Elyasi, G., Rokni, N. & Tayebi, K. (2011). The Role of Social Networks in Identifying Entrepreneurial Opportunities. Entrepreneurship Development, 4(1), 7–26. [In Persian] jed.ut.ac.ir/article_22785.html
Mohammadpour, A. (2009). Quality Assessment in Qualitative Research: Principles and Strategies for Validity and Generalizability. Social Sciences, 17(48), 75–106. [In Persian] doi.org/10.22054/qjss.2010.874
Mohammadpour, A. (2018). Method in Method: On Knowledge Construction in Humanities. Qom: Logos. [In Persian]
Nahapiet, J. & Ghoshal, S. (1998). Social Capital, Intellectual Capital, and the Organizational Advantage. Academy of Management Review, 23(2), 242–266. https://doi.org/10.5465/amr.1998.533225
Nicholls, A. (2006). Introduction. In A. Nicholls (Ed.), Social Entrepreneurship: New Models of Sustainable Social Change. Oxford University Press.
Nikolić, J. & Zlatanović, D. (2018). Corporate Governance and Corporate Social Responsibility Synergies: A Systemic Approach. Naše Gospodarstvo/Our Economy, 64(3), 36–46. https://doi.org/10.2478/ngoe-2018-0016
Norpour, A., Sakhti, P. & Taherpour Kalantri, H. (2022). Presenting a Model of Organizational Social Entrepreneurship (Case Study: Nonprofit Organizations in Iran). Cultural Social Strategy, 12(3), 995–1024. [In Persian] doi.org/10.22034/scs.2023.341540.1301
OECD (2010). SMEs, Entrepreneurship and Innovation. http://rosted.nu/attachments/File/2010/SMEs_Entrepreneurship_and_Innovation_2010.pdf
Omrani, Z., Haghighi, M. & Mazloumi, N. (2010). Prioritization of Factors Affecting Social Entrepreneurship in Iran from the Perspective of Social Activists. Master’s Thesis, Allameh Tabataba’i University, Faculty of Accounting and Management. [In Persian]
Ozgen, E. & Baron, R.A. (2007). Social Sources of Information in Opportunity Recognition: Effects of Mentors, Industry Networks, and Professional Forums. Journal of Business Venturing, 22(2), 174–192. https://doi.org/10.1016/j.jbusvent.2005.12.001
Palacios-Marqués, D., García, M.G., Sánchez, M.M. & Mari, M.P.A. (2019). Social Entrepreneurship and Organizational Performance: A Study of the Mediating Role of Distinctive Competencies in Marketing. Journal of Business Research, 101, 426–432. https://doi.org/10.1016/j.jbusres.2019.01.017
Pashazadeh, Y., Jafari, M. & Vishlaghi, M. (2022). Interpretive Structural Modeling of Political Entrepreneurship Strategies. Strategy, 31(4), 563–584. [In Persian] doi.org/10.22034/rahbord.2023.368256.1499
Peterson, R.A. & Berger, D.G. (1971). Entrepreneurship in Organizations: Evidence from the Popular Music Industry. Administrative Science Quarterly, 16(1), 97–106. https://doi.org/10.2307/2391283
Pierre, J. & Peters, B.G. (2021). An Advanced Introduction to Governance. Edward Elgar.
Pinchot, G. (1985). Intrapreneuring: Why You Don’t Have to Leave the Corporation to Become an Entrepreneur. University of Illinois at Urbana-Champaign’s Academy for Entrepreneurial Leadership.
Qureishinia, R. (2020). Analysis of Strategic Entrepreneurship. New Approaches in Islamic Studies, 2(4), 239–252. [In Persian] https://ensani.ir/file/download/article/1621231158-10261-4-11.pdf
Rahimi, E. & Moayed Saffari, S. (2023). A Critical Review of the Foundations and Principles of Bureaucracy with Emphasis on the Framework of Islamic Rationality and Its Implications in the Governance System. Religion, Spirituality and Management Studies, 10(19), 111–142. [In Persian] https://rsm.rihu.ac.ir/article2177.html
Rahimi, E. (2024). An Introduction to Islamic Rationality and Its Implications in Public Administration with Emphasis on Verses and Traditions. Qom: Hawza and University Research Institute. [In Persian]
Rahimi, E., Zarei Matin, H. & Tavakoli, A. (2021). Explanation of the Framework of Rationality Based on Islamic Teachings and Its Contributions to Public Administration. Islamic Management, 29(4), 5–48. [In Persian] https://journals.ihu.ac.ir/article207123.html
Ranjbar, R., Nadarpour, B., Hosseini Nia, G. & Houshmandyar, N. (2019). Designing a Conceptual Model of Entrepreneurial Government in Iran with a Qualitative Meta-Analysis Approach. Public Organizations Management, 8(50), 1–33. [In Persian] doi.org/10.30473/ipom.2019.48893.3817
Saedi, A., Mousavi, N. & Ahang, F. (2020). Political Entrepreneurship: Analyzing Its Consequences in Policymaking. Public Management, 12(4), 674–694. [In Persian] doi.org/10.22059/jipa.2021.315461.2866
Safari, S., Ahoupay, M. & Shams, F. (2014). Examining the Role of Intellectual Capital and Its Dimensions in Corporate Entrepreneurship Development. Social Welfare and Development Planning, 5(19), 41–66. [In Persian] https://doi.org/10.22054/qjsd.2015.685
Saffar, M. & Charkhkar, M.S. (2019). The Role of Strategic Entrepreneurship in Identifying and Discovering Entrepreneurial Opportunities. Novel Research Approaches in Management and Accounting, 4(12), 100–112. [In Persian] majournal.ir/index.php/ma/article/view/372
Sarabia, M., Romero, F. & Nuñez, M. (2020). Political Entrepreneurship and Leadership Succession. International Journal of Intellectual Property Management, 10(1), 17–34. https://doi.org/10.1504/IJIPM.2020.107077
Sarason, Y., Dean, T. & Dillard, J.F. (2006). Entrepreneurship as the Nexus of Individual and Opportunity: A Structuration View. Journal of Business Venturing, 21(3), 286–305. https://doi.org/10.1016/j.jbusvent.2005.02.007
Sarasvathy, S.D. (2001). Causation and Effectuation: Toward a Theoretical Shift from Economic Inevitability to Entrepreneurial Contingency. Academy of Management Review, 26(2), 243–263. https://doi.org/10.5465/amr.2001.4378020
Schumpeter, J.A. (1934). The Theory of Economic Development: An Inquiry into Profits, Capital, Credit, Interest, and the Business Cycle. Harvard University Press.
Schumpeter, J.A. (1942). Capitalism, Socialism and Democracy. Harper & Brothers.
Seyfi, H. & Moradi Saleh, A. (2014). The Role of Transformational Leadership in Organizational Entrepreneurship. Human Resources Studies, 5(15), 17–36. [In Persian] www.jhrs.ir/article_65753.html
Shane, S. & Venkataraman, S. (2000). The Promise of Entrepreneurship as a Field of Research. Academy of Management Review, 25(1), 217–226. https://doi.org/10.5465/amr.2000.2791611
Shane, S. (2003). A General Theory of Entrepreneurship: The Individual-Opportunity Nexus. Edward Elgar.
Sukhteh-Saraei, G., Sanaei-Pour, H., Gorji, M.B. & Rastgar, A. (2021). Designing a Conceptual Framework for Jihadi Entrepreneurship. Islamic Management, 29(3), 39–67. [In Persian] doi.org/20.1001.1.22516980.1400.29.3.2.8
Tabatabaei, A., Parkhideh, H., Mortazavi, H. & Tabatabaei-Chehr, M. (2013). Strategies for Enhancing Scientific Accuracy in Qualitative Research. Khorasan Journal of Medical Sciences, 5(3), 663–670. [In Persian] http://journal.nkums.ac.ir/article-1-403-fa.html
Zerbinati, S. & Souitaris, V. (2005). Entrepreneurship in the Public Sector: A Framework of Analysis in European Local Governments. Entrepreneurship & Regional Development, 17(1), 43–64. https://doi.org/10.1080/0898562042000310723
Zolfaghari, A. & Ashayeri, T. (2023). The Relationship Between Components and Dimensions of Social Capital and Organizational Entrepreneurship Culture: A Meta-Analysis of Studies from 2011 to 2021. Organizational Culture Management, 22(1), 49–68. [In Persian]
 

فایل ها

هم رسانی

ارجاع به این مقاله

آمار